5 - در هنگام خطبه خواندن بر چيزى تكيه داشته باشد . شارح ( ره ) مىفرماين : مقصود از بليغ در اينجا كسى است كه جامع دو وصف فصاحت و بلاغت باشد و مراد از فصاحت ملكه‌اى است كه بواسطه آن قدرت بر تعبير از مقصود بلفظ فصيح حاصل مىشود . و منظور از لفظ فصيح آنست كه لفظ از ضعف تأليف و تنافر كلمات و تعقيد لفظى و معنوى و از غرابت و وحشى بودن خالى باشد . و مقصود از بلاغت ملكه‌اى است كه بواسطه آن قدرت باشد بر تعبير از مقصود بلفظ فصيحى كه با مقتضاى حال از نظر زمان و مكان و سامع و حال سامعين مطابق باشد . و نيز مستحبّ است خطيب از رذائل اخلاقى و گناهان شرعى منزّه بوده بطورى كه اوامر حقتعالى را اطاعت و از نواحى حضرتش منزجر باشد چه آنكه چنين شخصى موعظه‌اش در قلوب بهتر واقع مىشود زيرا موعظه وقتى از قلب خارج شد داخل در قلب شده و زمانى كه صرف زبان باشد از گوش تجاوز ننموده و به قلب نمىرسد . و نيز مستحبّ است خطيب از كسانى باشد كه نمازهاى خود را در اوّل وقت بخواند چه آنكه اين امر سبب مىشود كه موعظه‌اش مؤثرتر واقع شده و بهتر مورد قبول واقع گردد . و نيز مستحبّ است خطيب در تابستان و زمستان عمّامه بر سر نهد و حنك را به آن اضافه نموده و عبائى بدوش گرفته و بهترين لباس‌هاى خود را بپوشد و عطر استعمال نمايد و در وقت خواندن خطبه بر چيزى همچون شمشير يا كمان و يا عصا تكيه كند و دليل تمام اينها تأسّى به